doosti

زمستان

peara — Sun, 13 Jul 2008 12:45:36 GMT

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

سرها در گریبان است.

کسی سر بر نیا کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را؛

نگه جز پیش پا را دید نتواند،

که ره تاریک و لغزان است.

و گر دست محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون،

ابری شود تاریک؛

چو دیوار ایستد پیش چشمانت.

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

به چشم دوستان دور یا نزدیک؟

***

مسیحای جوانمرد من!

ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس نا جوانمردانه سرد است...آی

دمت گرم سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

***

منم من، میهمان هر شبت لولی وش مغموم!

منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور؛

منم دشنام پست آفرینش؛

نغمه ی ناجور؛

نه از رومم، نه از سنگم، همان بی رنگ بی رنگم،

بیا بگشای در، بگشای؛ دلتنگم.

***

حریفا! میزبانا!

میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد؛

تگرگی نیست، مرگی نیست؛

صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.

حریفا! رو چراغ باده را بفروز،

که شب با روز یکسان است.

***

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت؛

هوا دلگیر؛

درها بسته؛

سرها در گریبان؛

نفس ها ابر؛

دل ها خسته و غمگین؛

درختان اسکلت های بلور آجین؛

سقف آسمان کوتاه؛

غبار آلوده مهر و ماه؛

"زمستان است ،"

زمستان

مهدی اخوان ثالث (م.امید)

حافظ

peara — Wed, 05 Mar 2008 14:34:41 GMT

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تانخورم خون جگر

سر نکش تا نکشد سر بفلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی ما را

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

حافظ از جور تو حاشاکه بگرداند روی

من از آن روز که در بند توام آزادم

باران...

peara — Wed, 27 Feb 2008 17:09:15 GMT

کاش بارانی ببارد

قلبها را تر کند بگذرد

از هفت بند ما صدا را تر کند

قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه

رشته رشته مویرگهای هوا را تر کند بشکند

در هم طلسم کهنه ی این باغ را

شاخه های خشک بی بار دعا را

تر کند مثل طوفان بزرگ نوح

در صبحی شگفت

سرزمین سینه ها تا نا کجا را تر کند

چترها تان را ببندید ای به ساحل مانده ها

شاید این باران که می بارد شما را تر کند

سهراب سپهری

پنجره ...

peara — Sun, 17 Feb 2008 17:44:00 GMT

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاه

در انتهای خود به زمین می رسد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر ابی رنگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم

سرشار می کند

و می شود از ان جا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد

یک پنجره برای من کافی است

روزی

خواهم امد و پیامی خواهم اورد

در رگ ها نور خواهم ریخت

و صدا خواهم در داد : ای سبد هاتان پر خواب! سیب اوردم سیب سرخ خورشید.

خواهم امد گل یاسی به گدا خواهم داد

دوره گردی خواهم شد کوچه ها رو خواهم گشت

جار خواهم زد ای شبنم . شبنم . شبنم

رهزنان را خواهم گفت : کاروانی امد بارش لبخند!

خواهم امد سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت.

پای هر پنجره ، شعری خواهم خواند

هر کلاغی را کاجی خواهم داد.

-اشتی خواهم داد

اشنا خواهم کرد

راه خواهم رفت

نور خواهم خورد

دوست خواهم داشت

سهراب سپهری

آدم برفی...

peara — Wed, 30 Jan 2008 20:12:00 GMT

زمستان که می شد میدویدیم در سفید ترین نقاط حیاط آدم برفی می ساختیم

چه خیال هایی که از سرما می بافتیم گرممان می کرد

زمستان تمام شد

آدم برفی ها رفتند

آدم ها برفی ماندند

من آب شدم تو وارث همان زمستانی وسرمایی که هیچگاه گرم نشد و من در هزاهز کودکانه ام هی تو را می ساختم هی تو بزرگ تر می شدی هی سرد تر می شدی ومن هی آب تر

تو ماندی و من به آسمان پیوستم........