doosti

  

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

 

سرها در گریبان است.

 

کسی سر بر نیا کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را؛        

 

نگه جز پیش پا را دید نتواند،

 

که ره تاریک و لغزان است.

 

و گر دست محبت سوی کس یازی،

 

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

 

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون،

 

ابری شود تاریک؛

 

چو دیوار ایستد پیش چشمانت.

 

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

   

به چشم دوستان دور یا نزدیک؟

                 

               ***

     مسیحای جوانمرد من!

     ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

     هوا بس نا جوانمردانه سرد است...آی

     دمت گرم سرت خوش باد!

     سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

               ***

 منم من، میهمان هر شبت لولی وش مغموم!

 منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور؛

 منم دشنام پست آفرینش؛

                                 نغمه ی ناجور؛

 نه از رومم، نه از سنگم، همان بی رنگ بی رنگم،

 بیا بگشای در، بگشای؛ دلتنگم.

              ***

     حریفا! میزبانا!

     میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد؛

     تگرگی نیست، مرگی نیست؛

     صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.

 

    حریفا! رو چراغ باده را بفروز،

    که شب با روز یکسان است.

             ***

 سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت؛

 هوا دلگیر؛

 درها بسته؛

 سرها در گریبان؛

 نفس ها ابر؛

 دل ها خسته و غمگین؛

 درختان اسکلت های بلور آجین؛

 سقف آسمان کوتاه؛

 غبار آلوده مهر و ماه؛

 

                "زمستان است ،"

                     زمستان

                                                                                                 مهدی اخوان ثالث (م.امید)

                         

                                                      

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٧ - peara

حافظ

 زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم                                                                           

 ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

 

می مخور با همه کس تانخورم خون جگر                                                                 

سر نکش تا نکشد سر بفلک فریادم

 

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم                                                                         

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم                                                                           

 

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم                                                                          

غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم  

 

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی ما را                                                                   

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

 

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه                                                                 

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

                             حافظ از جور تو حاشاکه بگرداند روی

                        من از آن روز که در بند توام آزادم

                             

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٦ - peara

باران...

  کاش بارانی ببارد

  قلبها را تر کند بگذرد

  از هفت بند ما صدا را تر کند

  قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه                             

  رشته رشته مویرگهای هوا را تر کند بشکند

  در هم طلسم کهنه ی این باغ را

  شاخه های خشک بی بار دعا را

  تر کند مثل طوفان بزرگ نوح

  در صبحی شگفت

  سرزمین سینه ها تا نا کجا را تر کند

   چترها تان را ببندید ای به ساحل مانده ها

   شاید این باران که می بارد شما را تر کند

      سهراب سپهری

                        

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۸ اسفند ۱۳۸٦ - peara

پنجره ...

یک پنجره برای دیدن                                                                                  

یک پنجره برای شنیدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاه

در انتهای خود به زمین می رسد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر ابی رنگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم

سرشار می کند

 و می شود از ان جا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد

یک پنجره برای من کافی است

روزی

خواهم امد و پیامی خواهم اورد

در رگ ها نور خواهم ریخت

 و صدا خواهم در داد : ای سبد هاتان پر خواب! سیب اوردم سیب سرخ خورشید.

خواهم امد گل یاسی به گدا خواهم داد

دوره گردی خواهم شد کوچه ها رو خواهم گشت

جار خواهم زد ای شبنم . شبنم . شبنم

رهزنان را خواهم گفت : کاروانی امد بارش لبخند!

خواهم امد سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت.

پای هر پنجره ، شعری خواهم خواند

هر کلاغی را کاجی خواهم داد.

-اشتی خواهم داد

 اشنا خواهم کرد

راه خواهم رفت

نور خواهم خورد

دوست خواهم داشت

سهراب سپهری

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۸ بهمن ۱۳۸٦ - peara

آدم برفی...

زمستان که می شد میدویدیم در سفید ترین نقاط حیاط آدم برفی می ساختیم

چه خیال هایی که از سرما می بافتیم گرممان می کرد

 زمستان تمام شد

آدم برفی ها رفتند

 آدم ها برفی ماندند

من آب شدم تو وارث همان زمستانی وسرمایی که هیچگاه گرم نشد و من در هزاهز کودکانه ام هی تو را می ساختم هی تو بزرگ تر می شدی هی سرد تر می شدی ومن هی آب تر

 تو ماندی و من به آسمان پیوستم........

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۱٠ بهمن ۱۳۸٦ - peara